Another level !

Akim komt bijna elke dag naar het centrum. Vanwege zijn verstandelijke beperking is het moeilijk voor hem om deel te nemen aan de klas en activiteiten. Hij probeert te helpen waar mogelijk. Hij is beresterk en sleurt met de zakken maismeel van 50 kg alsof het niks is.

Op weg naar Sables ben ik eventjes de pedalen verloren, letterlijk dan. Martin bracht me naar de beste velomaker in town. Voor 2500 kwacha ( Halve euro )herstelt hij in een mum van tijd mijn fiets.

Donderdag 28 februari

Vandaag was er een tweede workshop van barefeet. Gisteren was goed maar vandaag was ongelooflijk. De workshop bestond hoofdzakelijk uit dans, muziek en toneel. Een heel goede sfeer en een frisse wind waaide door Sables. Iedereen deed mee zelfs het personeel. Ndala is ongelooflijk wanneer het op participatie aankomt. Iedereen moet gewoon deelnemen. Hij brengt ze gewoon naar een andere plaats. De dans en muziek maakt de gasten zo los dat ze eventjes alles vergeten. Op voorhand had hij mij uitgelegd dat Barefeet probeert ‘another level’ te bereiken. Het is hem zeker gelukt! Ik ben echt onder de indruk van zijn enthousiasme en nog meer hoe hij dit overbrengt naar de gasten. Ik word er helemaal week van. Vijf jaar geleden was Ndala zelf een streetkid, hij kent mij nog van een bezoek aan Fountains of Hope in Lusaka ( weeshuis ). Zo’n gasten als Ndala hebben we hier nodig in Kabwe. Mijn taak is nu om deze activiteiten te implementeren en ervoor te zorgen dat ze worden opgevolgd. Het zal een moeilijke job worden om het keer op keer te doen slagen. Energie heb ik in ieder geval genoeg na vandaag.

Ndala van Barefeet

Woensdag 27 februari
Ndala van Barefeet kwam langs om 14u00 om een workshop te geven aan de kinderen. Er was dans en muziek. Op zijn eentje slaagde hij erin om de grote bende van 35 kinderen te amuseren. Ik moest heel wat aandringen om de social workers te laten deelnemen. Het was dan uiteindelijk gelukt. Maar als het hen te lastig wordt dan zijn ze weg. Het probleem is dat ze elkaar beïnvloeden. Plots zaten ze allemaal te kletsen ipv mee te doen aan de workshop.
Ik heb ervoor gezorgd dat Ndala hier kan overnachten en eten heeft. Morgen geeft hij een tweede sessie. Op lange termijn is het de bedoeling dat barefeet een contactpersoon heeft in Kabwe. Iemand die een opleiding kan volgen in Lusaka.

Op mijn vraag zal Ndala morgen een korte initiatie geven aan de social workers.

Kara Counselling

Dinsdag 26 februari 2008
Deze morgen Elly ( personeelslid van Sables ) naar ziekenhuis gebracht want ze voelde zich niet goed. Ze zei dat haar boer en zus thuis malaria hebben en ze vreest dat ze het nu ook zitten heeft. Sydney was afwezig, Elly wou wachten tot hij aanwezig was om naar de hospice te gaan.Ik heb Sydney dan maar verwittigd dat ik met een taxi naar de hospice ging. Wie voor Kara werkt kan gratis zorgen krijgen in de hospice van Kara Counselling. In de hospice ontmoette ik Mary Chidgey ( hoofd van Kara in Kabwe ). Ik kreeg een rondleiding in het centrum. Er verblijven hoofdzakelijk aidspatiënten. Er is ook een schooltje waar kinderen worden opgevangen wiens ouders ziek of overleden zijn. Daarna gingen we richting skills office. Hier krijgen jongeren die HIV+ zijn een beroepsopleiding. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens te spreken met Sydney over de werkomstandigheden in Sables. De social workers moeten lange dagen werken en hebben soms niets om handen. Ze worden regelmatig aangesproken omdat ze niks aan het doen zijn. Ik heb hem voorgesteld om hen wat minder uren te laten kloppen en het werk beter te verdelen. Deze week gaan we het uurrooster bekijken.

Telefoon gekregen over de middag, de twee gasten van Barefeet komen niet deze middag. Adam (verantwoordelijke) van Barefeet was in de veronderstelling dat ze onderweg waren maar ze waren nog niet eens vertrokken vanuit Lusaka. Ze komen morgen en donderdag !Laten we hopen. Het blijft moeilijk om een afspraak te maken in Zambia. Ben benieuwd voor morgen…

Dit zijn patiënten van de Hospice van Kara Counselling. Ze hebben een naaiatelier en proberen hun spullen te verkopen.

Links: hospice met 17 bedden rechts : mortuarium in container

Full of nonsens !

In het weekend trok ik veel op met Adam van Barefeet. Zijn organisatie komt deze week twee dagen workshops geven in Sables. Nadien is het de bedoeling dat er iedere week iemand van barefeet afzakt naar Kabwe om initiatie te geven in theaterkunsten.

Op zondagmiddag gingen we een kamp bezoeken in Lusaka waar een twintigtal straatkinderen samen blijven gedurende 30 dagen om er allerlei activiteiten te geven. Het kamp wordt begeleid door een paar volunteers van Barefeet. Die vrijwilligers komen zelf vaak uit drop-in centers en kennen het leven op straat.

Luc heeft die gasten een tijdje geleden wijs gemaakt dat hij de broer is van Jean - Claude Van Damme. Die kennen ze allemaal van de vechtfilms. Ik heb het nog al mogen uit leggen dat ik niet Jean-Claude was. Luc had ze zelf een getrukeerde foto gegeven van hemzelf met de krachtpatser. Filosofie hierachter is dat de gasten zot zijn van een straf verhaal. Of het nu wwar is of niet dat is bijzaak. Zoals zijn beste vriend Nasser altijd zegt : Luka, you're full of nonsens !

Maandagmorgen en mijn batterijen zijn opgeladen voor een nieuwe week in Sabels. In Lusaka kreeg ik heel wat tips hoe ik de motivatie van mijn collega's in Sables wat kan opkrikken.

Nu er een leraar is voor het brugklasje in Sables is er 's morgens tijd om wat meer te overleggen.

Vanaf nu wil ik alle personeel van Sables samenbrengen voor een korte staff meeting iedere dag om 11h30. We bespreken er dan telkens de namiddagactiviteiten. Vananf heden zullen er minstens 2, liefst drie verschillende activiteiten worden aangeboden in de namiddag. Voor lunchtijd geven de jongens hun keuze op en in de namiddag is de grote groep verdeeld in kleinere subgroepjes. Dit lijkt voor mezelf wat banaal en evident om dit zo te organiseren, maar geloof mij vrij het heeft mij heel veel moeite gekost om dit duidelijk te maken aan de staff. Mijn collega's vinden het helemaal niet erg dat ik hen zeg wat ze moeten doen, het is alsof ze erom vragen.

Ik hoop dat Sydney mij de ruimte blijft geven om zelf een beetje de werking te coördineren.

Back to Lusaka

Vrijdagmiddag met de bus samen met Geoffrey, de sportcoach van Sables, naar Lusaka gereden. Ik heb Geoffrey in contact gebracht met de mensen van Africa Kidsafe Soccer league. Hij zal er een gans weekend meedraaien. Het is de bedoeling dat op termijn een soortgelijke voetbalcompetetie in andere steden dan Lusaka wordt opgestart. Omdat Geoffrey al jaren bezig is met voetbal voor straatkinderen in Kabwe is hij de meest geschikte persoon om dit mee op te starten. Geoffrey was echt onder de indruk van de infrastructuur en de werking van de competitie. 'It would be great to have that in Kabwe' zei hij zeker tien keer. Als alles goed verloopt kan Geoffrey volgende maand een opleiding volgen van de Fifa en zal er rond oktober van dit jaar schot in de zaak komen.

Vrijdagavond had Luc een homeparty georganiseerd om mijn terugkomst te vieren.

Luc, Nasser and Pelle

Guardians meeting

Het guardians-project loopt ongeveer 1 jaar in Sables. Een guardian is een soort voogd die enkele kinderen van Sables onder haar hoede geeft. Meestal zijn het grootmoeders van één van de kinderen. Ze komen één keer per maand samen in Sables. Krijgen er een ontbijt en een lunch. Daarnaast krijgen ze ook wat vorming. Vandaag wordt er gewerkt rond VCT ( voluntary counseling en testing ) De guardians worden gemotiveerd om zich vrijwillig te laten testen op HIV.
’s Middags placeren de gasten van Sables een danske voor de guardians en ook ik moest mee op de dansvloer.

Ik help een beetje bij het klaarmaken van de lekkere maaltijd voor de guardians. Ik doe een poging om de shima even om te roeren. Elly toont me even hoe het moet.

Elly is iemand met een zeer goed hart voor de boys. Ze studeert nog voor social work. Jammer genoeg brengt ze meest van haar tijd in de kitchen door.

Gevonden : leraar voor Sables !

Deze morgen heb ik een check-up gedaan van de aanwezige computers in Sables. Er staan zes computers in de computerklas maar die zijn helemaal overhoop gehaald door de gasten. Bovendien draait geen enkele computer op ‘windows’. Drie van de zes computers zijn te oud om up te daten. De andere drie zal ik volledig opkuisen en internetklaar proberen maken. Ik moet hiervoor in Lusaka dit weekend de nodige software gaan halen.

Links: drie heel oude computers, goed voor 't stort

Rechts: 3 vrij recente computers... klaar voor het internet ?

Heb nu al drie keer een afspraak proberen maken met Ed de internetprovider maar telkens is de vogel gaan vliegen. Morgen vierde poging

Gisteren waren er sollicitatiegesprekken in Sables voor een nieuwe leraar. Het goede nieuws is dat er vanaf morgen een nieuwe leraar telkens in de morgen zal komen les geven. Deze morgen heeft Sydney het nieuws meeegedeeld aan personeel en kids. Alle afspraken werden nog eens herhaald. Hij sprak ook enkele kinderen aan die de nacht in stad hebben doorgebracht. Onder hen ook Francis, slechts 9 jaar oud maar onder invloed van wat oudere gasten verkiest hij om liever op straat te slapen. Sydney stelde ook mijn nieuwe Bemba-naam officieel voor. Vanaf nu spreekt iedereen mij aan met MUTALE !

Makululu

Vandaag ben ik samen met Alice en Edith naar Makululu geweest voor home visitations. Telkens wanneer er nieuwe gasten in Sables aankomen gaan we kijken hoe hun thuissituatie is. Die is meestal niet zo fraai. Makululu is een heel uitgestrekte compound met naar schatting rond de 50000 bewoners waarvan 2/3 kinderen.

Overal waar je kijkt zie je kinderen!

Samson, een nieuwe op Sables, bij zijn grootmoeder

Alice en Edith hebben een gesprek met de moeder van Lucky. Haar man is overleden en zij is ziek. Ze ziet er inderdaad niet goed uit en moet veel hoesten. Er zijn totaal 6 kinderen in de familie.

Met vier nieuwe gasten op weg naar Makululu.

Muli shani !

Gelukkig heb ik een vrij ontspannend weekend achter de rug. Maggie bracht de Belgische delegatie naar Ibis Hotel, 30 km buiten stad richting Lusaka. Er was een mooi openluchtzwembad, bier, pizza's en een volleybalterrein.

Deze morgen street mapping ( straathoekwerk ) met Alice en Edith
We hadden aan ‘shoprite’ afgesproken om van daaruit het outreaching work te starten. Van 8 tot 10 hebben Alice en ik gewacht op Edith, die maar niet kwam opdagen. Rond tien uur verscheen ze dan toch plots uit het niets.
Tot elf uur dan dezelfde plaatsen als vrijdag bezocht. In totaal hebben we 9 kinderen meegenomen naar het centrum. Eens terug in het centrum worden hun namen genoteerd en is er een kort gesprek.

Muziekactiviteit
Ik had de intentie om hen een liedje aan te leren. Maar na 10 minuten beginnen er twee te vechten in de klas. Zonder enige aanleiding geven twee kinderen elkaar een kopstoot. Ik hoorde hun schedel zo kraken. Ze worden verwijderd door Sydney uit de klas en verplicht om een half uur recht over elkaar te zitten in eenzelfde lokaal. Na lunch worden ze gestraft en moeten ze de office poetsen. Vond dit nogal een rare manier van omgaan met dit soort gedrag.Muziekles is dus in 't water gevallen. Morgen tweede poging!

Research rond internetverbinding Ik had een afspraak met ene Eddy van Iconnect (internetprovider in Zambia). Hij zou me de nodige informatie en tarieven bezorgen van de internetverbinding. Maar deze namiddag geen elektriciteit dus Ed's printer kon mij de nodige info niet geven. Samen met de elektriciteit was ook Ed verdwenen. Hij sprong in een auto en weg was hij. Het is blijkbaar vrij moeilijk om een afspraak te maken met iemand hier. De afgelopen week is de elektriciteit nu al zeker 10 keer weggevallen. Soms is dat in delen van Kabwe maar meestal in gans het land. Enkel Lusaka blijft bevoorraad.

Terug in België open ik een restaurant

Specialiteit van het huis: Shima ( maispuree), kapenta ( kleine visjes inclusief de ogen )en Chinese kool.

Street mapping

Street mapping of Outreaching work is het best te vertalen als een soort straathoekwerk!
Ik heb afgesproken met Exildah (social worker) om 8h00 in het centrum van Kabwe.
We passeren enkele plaatsen in Kabwe waar zich veel straatkinderen bevinden. We beginnen aan de grote winkel “Shoprite” en spreken daar enkele kinderen aan.
Eén van hen is het pad voor de inkom van de winkel aan het vegen. Hij krijgt hiervoor 3 broden van de manager van shoprite.
Daarna gaan we richting Big Bite ( disco ) daar zijn enkele kinderen auto’s aan het wassen en we slagen erin om twee van hen te overtuigen om mee te komen met ons.
De meeste kinderen die nu op straat verblijven worden gestuurd door hun ouders of andere familieleden . Ze worden verplicht om dingen te verkopen op straat en zo geld binnen te brengen.
In totaal kunnen we drie gasten overtuigen. De rest komt morgen of maandag, zeggen ze.
De meesten onder hen vragen naar Isabelle van Sables. Ik kan hen overtuigen om mee te komen door hen een email te laten sturen naar haar met foto’s erbij. De drie gasten die we hebben meegebracht zijn blijkbaar vroeger geschorst geweest wegens onaangepast gedrag. Zoals beloofd toon ik hen enkele foto’s en sturen we de email naar Isabelle.
Die gasten zijn echt geïnteresseerd in internet en computers. Jammer genoeg zijn er wel computers maar geen internetverbinding in Sables.
Ik zou graag kijken of het mogelijk is om een internetverbinding te hebben in het centrum.
Samen met de gasten zou ik een website willen ontwerpen en hen wegwijs maken op het net. Ik denk dat het internet een grote aantrekkingskracht kan hebben op hen om te blijven komen naar het centrum en niet langer op straat rond te dwalen. Het probleem is dat dit hier ontzettend duur is. De komende twee maanden zou ik de factuur willen betalen met de fondsen die ik reeds heb ontvangen maar eens in België zal ik op zoek moeten gaan naar blijvende sponsoring om de internetfactuur te kunnen blijven betalen. Op die manier krijgt het centrum meer bekendheid en is er meer transparantie. Ik denk dat het belangrijk is dat sponsors in het buitenland kunnen volgen wat in sables gebeurt.

Eén van de spots in Kabwe waar we de drie gasten aanspoorden om naar het centrum te komen.

Valentine @ sables

Donderdag 14 februari
Valentijntjesdag vandaag, ik heb dan ook geslapen als een roosje. Omdat er geen elektriciteit was gisteravond ben ik maar vroeg gaan slapen. Voor ’t eerst in een week heb ik eens langer dan 4 uur ononderbroken kunnen slapen. Jammer genoeg houden de honden van Maggie geen rekening met mijn bioritme en beslissen om mij om 5 uur wakker te blaffen.
Op weg naar Sables wordt ik al minder nageroepen als in het begin van de week. Ik ben vaak de enigste blanke in een ganse menigte en sommige Zambianen vinden het leuk om van alles naar mij te roepen: big man !

Ik passeer nog even langs het internetcafé om mijn mails binnen te halen. De eigenaar van het internetcafé begint mij al goed te kennen. Hij ziet mij graag komen want ben een goeie klant. Ik spring minstens één keer per dag binnen…als er elektriciteit is tenminste.

Aangekomen in Sables start ik met de voorbereiding van de street mapping ( morgenvroeg ). Op maandag, dinsdag en woensdagmorgen is er een vorm van straathoekwerk. Een social worker gaat ’s morgens die plaatsen in Kabwe opzoeken waar zich straatkinderen bevinden. De meesten onder hen blijven overnachten in de buurt van winkels, tankstations of café’s. Ik vraag of ik morgen mag meegaan met Exilda, één van de social workers. Ze legt mij kort uit wat de bedoeling is van de streetmapping. Het is een vorm van outreaching working.

Gesprek met sportcoach Geoffrey. Binnen twee weken ga ik voor een weekend naar hoofdstad Lusaka om er de mensen van Barefeet ( theatre fot development) te ontmoeten. Ik vraag hem of hij wil meekomen zodat hij de collega’s van Africa Kidsafe Soccer League kan ontmoeten. Geoffrey wil een voetbalcompetitie voor straatkinderen opstarten in Kabwe. Omdat er in Lusaka al zo’n organisatie is breng ik hem in contact met hen.

11h30 : de groep gasten wordt in 3 groepen verdeeld voor de group counseling. Ik sluit aan bij de Kafue groep. Een social worker leidt het gesprek en laat de kinderen veel aan het woord. Papa verteld dat hij naar sables komt omdat er thuis geen eten is.
Vandaag praten we over ‘vechten’. Het is moeilijk om de kinderen te doen luisteren naar elkaar.
In de namiddag was er staff meeting. Al het personeel van sables komt samen en Sydney leidt de vergadering. In sables zijn er 2 care givers (begeleidsters)Elly en Edith , sinds kort 2 social workers, Alice en Exildah en tijdelijk 2 stagiairs( Jacyntha en ik ).

Ik heb de indruk dat ze mij niet echt mogen. Ze kijken tijdens de vergadering naar mij alsof ze me rauw lusten. Eén van hen is zelfs komen klagen dat ik steeds in de office zit en niet meedoe aan de activiteiten. Ik tracht mij niet op te winden en blijf kalm. Ik ben hier nog maar een paar dagen en ik heb mij voorgenomen één week te observeren. Ik probeer ook zoveel mogelijk te noteren. Hopelijk zal de relatie tussen mezelf en mijn collega’s voor de komende maanden wat verbeteren, want op die manier zie ik het niet echt zitten.
Ze zouden hier echt wel een cursus management kunnen gebruiken. Ik erger mij soms aan de manier van werken maar ik zal er mij voor een groot stuk moeten bij neerleggen.

Sables heeft twee varkens lopen waarmee ze willen kweken. Het is de bedoeling om varkens te geven aan families die het meest kwetsbaar zijn. Chitundu geeft de overschot van de overheerlijke shima aan de varkens.

Woensdag 13 februari

Gisterenavond is de elektriciteit uitgevallen in de ganse stad. Dit gebeurt wel vaker ( soms 3 keer per week ). In het zuiden van Zambia is een grote electriciteitscentrale die zowel Zambia; Zimbabwe, als een deel van Zuid-Afrika bevoorraad. Iedereen is dat hier gewoon dat ze soms uren of dagen zonder elektriciteit zitten. Ik zal er ook wel aan wennen.

In Sables zijn er een aantal jongeren zich komen aanmelden om activiteiten te doen met de gasten van Sables. Het zijn jongeren die zichzelf organiseren om te praten over allerlei onderwerpen.
Afwisselend spelen ze spelletjes, toneel en geven ze voordrachten in Kinderrechten, hygiëne en drugs-en drankmisbruik. Wat ze doen dat heet peer-education. Jongeren van dezelfde leeftijd delen elkaars ervaringen in de verschillende onderwerpen via toneel, muziek,dans en voordracht. Op hun beurt gaan ze hun ervaringen delen op scholen of zoals hier vandaag in Sables. De kinderen zijn heel enthousiast tijdens de activiteiten.

Father Benny komt langs om mij te groeten. Hij is een zeer aardige man die werkt als aalmoezenier in de gevangenis en het algemeen ziekenhuis van Kabwe. We praten over de slechte omstandigheden van gevangenen in Zambia. Er zitten veel mensen onschuldig opgesloten.

In de namiddag komt Geoffrey terug om sportlessen te geven. Hij is zo’n aardige man en zo goed met die gasten! Hij komt 3 keer per week naar Sables. Mensen uit België betalen zijn loon.
De gasten van Sables beginnen mij al wat te kennen en vice versa. Het zal wel goed klikken tussen ons. Alhoewel ik soms op mijn tanden zal moeten bijten om er genoeg afstand van te nemen. Ze vragen zoveel aandacht en genegenheid. Het is zeer moeilijk om daar op een professionele manier mee om te gaan. Maar ik moet het doen of ik zal nooit kunnen afscheid nemen wanneer ik terug naar België vertrek.

Ontbijt op sables om 10u30. Elke dag rijst ! De rijst vind ik lekker maar het middagmaal laat ik vandaag voor wat het is. Maandag proefde ik de shima ( maispap ), pompoenbladeren en iets soja-achtigs en dat ligt precies nog op mijn maag.

Peer-educators spelen vertrouwensspelletjes met de gasten. Ze kunnen de jongens van Sables echt boeien en maken hen vaak aan het lachen. Het is bewonderenswaardig dat zo’n jonge gasten ( 17 – 19 jaar ) zich organiseren om vrijwilligerswerk te gaan doen in scholen en dergelijke. Je kunt het vergelijken met jongeren bij ons die zich engageren in een jeugdbeweging. De peer-educators maken van hun activiteiten gebruik om enkele moeilijke thema’s aan te brengen. Nadien wordt er met de gasten over gepraat en helemaal op het einde is er een evaluatie van de activiteiten. Ik ben echt onder de indruk van het niveau en kwaliteit van deze peer-education. Sommige onder hen hebben vroeger in een dergelijke situatie gezeten als deze van de Sables-kids. Ze praten over hun ervaringen met drank en drugs en wijzen op de gevaren ervan.

Geoffrey met zijn voetbalteam. Hij leert de gasten echt nieuwe technieken en is bezig met hen de kneepjes van het voetbal te leren. Hij heeft zelf voetbal gespeeld en is zich gaan engageren naar jongeren toe. Hij heeft een eigen organisatie opgericht Unisports. Zijn loon wordt betaald door Belgische donoren.

Op het voetbalplein is het niet te houden van de warmte en de brandende zon. Ik zoek de schaduw op en er vallen wat gasten van Sables uit de boom.

eerste dag in sables

Dinsdag 12 februari
Tweede dag op Sables vandaag. Nog niet helemaal bekomen van mijn kennismaking gisteren! Sydney en ik hebben samen mijn ‘training contract’ overlopen. Hij stelt zelf een paar dingen voor maar laat mij ook vrij om zelf inbreng te hebben. Het probleem is dat er de eerste twee dagen zoveel op mij is afgekomen dat ik het moeilijk kan vatten. Er is hier zoveel te doen dat ik niet echt goed weet waar mijn prioriteiten te leggen. Ik moet echt op mijn tanden bijten om nog geen actie te ondernemen. Maar ik heb mijzelf voorgenomen om de eerste week te observeren, mee te draaien maar op een afstand te blijven. Ik heb wel al veel ideeën maar die schrijf ik op om later te gebruiken.
Om 10u00 hoog bezoek van USAID Luc and John komen langs om Sables te bezoeken. Ze krijgen een rondleiding in het centrum, stellen zeer gerichte vragen. Ik kom vandaag zeer veel te weten over de problematiek van straatkinderen in Kabwe.
USAID ( displaced children & orphans fund ) is partner van Sables. Samen met Sydney en 2 van de social workers rijden we naar Shitima school. Daarna gaan we richting Makuluku en vervolgens gaan we sommige plaatsen bekijken waar zich veel straatkinderen bevinden.

Shitima School is een boarding school ( internaat ) van de Brothers of the sacred heart. De directeur, Brother Fabian Banda, geeft ons een rondleiding. Het is een school en internaat voor kwetsbare kinderen, sommige komen van straat. Sables werkt samen met deze school en kinderen uit de brugklas van sables worden toegeleid naar deze school. De accommodatie is zeer mooi en er zijn 3 gebouwen. De kamers waar de gasten van het internaat slapen zijn ruim en goed onderhouden. Eén van de headboys (klasverantwoordelijke) komt van Sables. In het internaat zitten ongeveer 43 leerlingen. Zij krijgen 3 maal per dag eten. De andere gaan ’s avonds terug naar huis en krijgen één maaltijd minder. De school leeft volledig op het geld van donoren. Brother Banda ondervindt een probleem met de leerkrachten. Zij hebben niet genoeg ervaring met de kwetsbare jongeren. Er zouden meer sociale werkers moeten zijn op school.
Makululu is één van de grootste compounds ( sloppenwijken ) uit zuidelijk Afrika.

We rijden doorheen de compound en bezoeken een familie die wordt gesteund door Sables. De familie was extra kwetsbaar omdat er elf kinderen zijn en geen ouders, enkel een zieke grootmoeder. Bovendien waren ze heel slecht gehuisvest om 11 kinderen te verzorgen. Patrick de jongste van de bende leefde één jaar op straat en werd door sables opgevangen. Via huisbezoeken en counseling zagen de social workers dat er een probleem was. Resalutaat is nu dat er in Makalulu één mooi en degelijk gebouw werd neergezet om al de kinderen van Patricks familie in onder te brengen.

In Makalulu wonen ongeveer 13000 mensen voornamelijk kinderen.
Er zijn praktisch geen faciliteiten. In dit gebied wonen de kids van Sables. Ik begin plots te beseffen waarom sommige liever op straat rondhangen dan thuis te blijven. In de komende dagen en weken zal ik met de social workers meegaan om huisbezoeken af te leggen in de compounds. Tegen dan zal ik zorgen voor beeldmateriaal. IK was vandaag te veel onder de indruk om foto’s te trekken. Ik zag een meisje, die amper zelf kon lopen met een baby op haar rug. Sydney spoort mij aan om er een foto van te trekken om thuis te kunnen tonen maar ik kon het niet over mijn hart krijgen.

We bezoeken enkele spots waar veel kinderen rondhangen op straat. Het zijn de drukste plaatsen van Kabwe waar de kinderen veel kunnen bedelen. Sommige zijn ook verslaafd aan drugs, ze snuiven benzine en diesel om high te worden. Ze wassen soms je auto en ontvreemde wat benzine om te gebruiken. We ontmoeten Francis die vroeger naar sables kwam maar terug op straat is beland. Hij is zeer moeilijk bereikbaar. De straatkinderen zijn soms beter af op straat dan thuis in Makalulu. Er is op straat meer eten te vinden dan thuis en er is de mogelijkheid om te bedelen. De straat is ook de plaats om in contact te komen met prostitutie en drugs. Dat maakt kinderen als Francis zeer kwetsbaar. Na Makululu gezien te hebben kan ik best begrijpen dat jongeren liever op straat rondhangen. Zolang er aan de erbarmelijke situatie in de compounds niets zal veranderen zullen er straatkinderen blijven, denk ik.

11 februari
Eerste dag op sables Drop-in Center
Voor mijn eerste dag bracht Maggie mij naar Sables. Maggie laat een fiets voor mij repareren en die zou morgen moeten klaar zijn.
Het drop-in center ligt aan de rand van de stad dicht tegen Makululu, een compound dichtbij Kabwe-center. Ik krijg een rondleiding in het centrum door Sydney Mushanga, program manager of sables.
Ik mag deze week zijn bureau gebruiken om mij wat te settelen, daarna krijg ik een andere ruimte toegewezen.
Sydney brengt mij eerst naar het klasje van Sables. Het is een soort brugklasje waar kinderen worden toegeleid naar de gewone school. Een dertigtal kinderen verwelkomen mij. Ik vraag hen om deze week eens na te denken over een Bemba-naam voor mij. “Yves” is nogal moeilijk uit te spreken.
Er is een grote gemeenschappelijke ruimte voor binnenactiviteiten. Verder is er binnen een computerklas, een therapieruimte ( voor individuele of groepsgesprekken ), keuken, toilet en een klas. Momenteel is er in Sables geen leraar dus gaat het brugklasje eventjes niet door.
Het grondgebied buiten is zeer uitgestrekt. Er is een voetbalterrein, basketbalplein en ja ook een volleybalplein ( zonder net ).

Een woordje uitleg over de straatkinderen.
Vandaag komen er precies niet veel opdagen. Sables is een drop-in center dit wil zeggen dat de kinderen vrij zijn van te komen. Het is half negen en er zijn een dertigtal kinderen. Mijn blanke huid is het gespreksonderwerp bij uitstek.
De kinderen zijn zeker niet allemaal lief en schattig. Ze komen van straat en zijn vaak agressief en zeer kwetsbaar. Ik win al vlug hun vertrouwen en ze komen rond mij hangen. Wanneer ik foto’s tevoorschijn haal zijn ze zeer enthousiast. Ze willen alles weten over België mijn kinderen en mijn vrouw.
Sommige kinderen zien er echt getekend uit alsof hun verhaal op hun gezicht te lezen. Niemand draagt schoenen en de meeste dragen afgedragen bevuilde kledij.
Er is hier zeker veel te doen voor mij. Ik moet mij inhouden om niet direct in actie te schieten. Ik heb mij voorgenomen om eerst een weekje te observeren. Al moet ik wel soms op mijn tanden bijten.


Papa heeft eventjes genoeg van het basket.
De meeste hebben een engelse en een bemba-naam , de kleine Francis heet papa in Bemba.
Wat mijn Bemba-naam betreft: er zijn al drie voorstellen…
Mutale ( zonder betekenis )
Mapalo ( betekent ‘blessings’ )
Bupe ( betekent ‘gift’ )

In de namiddag komt Geoffrey de sportcoach van Sables. Hij wordt betaald door een Belgisch gezin en komt 3 keer per week sportlessen geven. Vandaag is het voetbaltraining. Ik train mee maar kan het tempo van de gasten moeilijk volgen. Halfweg de match moet ik wegens uitputtingsverschijnselen opgeven.
Na het sporten nemen alle kinderen een douche en vertrekken naar.....

aankomst in Kabwe

Zaterdag 9 februari

Deze morgen rond 9h00 richting Kabwe vertrokken. Het was vroeg dag want Luc en ik gingen pas slapen rond 3h00. Er was gisteravond vanalles te doen. Er was karaoke bij vrienden van Luc en daarna gingen we de twee meest hippe clubs bezoeken van Lusaka. Mijn hoofd bonst nog een beetje na van al dat Mosi Beer, Tequila en Amarula.

Kabwe ligt op 175 km van Lusaka. Onderweg krijgen we één grote plensbui over ons. We rijden door koffieplantages. Elke 50 km worden we opgehouden door de politie. Ze doen iedereen stoppen, ze doen verder niks en geven dan teken dat je mag verder rijden. Zambia is zeer goed in het scheppen van banen, hoe nutteloos ze ook mogen zijn.

We zetten Karlien af bij Kate, waar ze zal logeren en gaan op zoek naar het huis van Maggie Patel. Maggie is de gastvrouw bij wie ik twee maanden zal verblijven. Luc rijdt verloren en Maggie besluit om mij dan maar zelf te komen halen. Ze pikt mij op aan een markt en ik neem afscheid van Luc.

Huis van Maggie

We komen aan bij haar huis. Ik kan met één oogopslag zien dat Maggie zeer welgesteld is. Ze heeft een groot huis, volledig ommuurd en overspannen met schrikdraad. Maggie was getrouwd met een Indiër en heeft een dochter van 8 jaar oud. Haar man werd 4 jaar geleden vermoord in zijn eigen huis door een straatbende. Dit verklaard de enorme veiligheidsmaatregelen. Maggie zelf is Zambiaans maar leeft volgens de Indische traditie.
Ik maak kennis met Lien en Stefanie, twee studenten lerarenopleiding die eveneens bij Maggie logeren. We overlopen samen de huisregels. Er wordt geen Nederlands gesproken. We leven als een familie en we eten als een familie.
Priscillia is de zus van Maggie en zij woont ook in het huis. Kortom het is een levendige bedoening en al die vrouwen samen onder één dak.

Sydney Mushanga komt mij goeiedag zeggen. Hij zal mij 2 maanden superviseren in het opvangcentrum. Hij is social worker en coördineert Sables Drop-in Center. Maandag begin ik er te werken vanaf 8h00. Hij raadt mij aan om de eerste dagen wat te observeren en kennis te maken met de streetkids. We overlopen kort de werkplanning voor de komende twee maanden. Mijn taken zullen bestaan uit straathoekwerk, huisbezoeken, activiteiten begeleiden en beroepsopleidingen

Maggie heeft veel personeel in dienst, ze kweken zelf groenten.

My bedroom with mosquitonet

Africa Kidsafe soccer league

vrijdag 8 februari
Deze namiddag ben ik mij gaan aanmelden bij de grote directeur van Kara Counseling. Het hoofdbureau is in Lusaka. Lobke vertelde mij dat ik zeker de hiërarchie van de moederorganisatie van Sables moest respecteren. De directeur , Stanley, was dan ook blij van mij te zien. Hij vindt 2 maanden echter te kort en vroeg of ik volgend jaar niet voor zes maanden kon komen. Toen ik vertelde dat ik in België een job heb en 3 vrouwen om voor te zorgen dan begreep hij mij plots.
Daarna ging ik richting Manda Hill. Er was een voetbaltoernooi van de Africa Kidsafe Soccer league. Dit is het project met straatkinderen van USAID waar Luc voor werkt. In een paar jaar tijd is hij erin geslaagd om een heuse voetbalcompetitie op poten te zetten in Lusaka. Deze middag waren er 24 ploegen die het tegen mekaar opnamen. Ze spelen telkens 20 minuten voetbal in ploegen van 5 tegen elkaar. Het voetbalveld heeft de afmetingen van zaalvoetbal maar het is outdoor. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. Onder die straatkinderen zitten echt Ronaldino’s in wording. Als afsluiter speelde Luc en zijn staf tegen de beste ploeg en ze werden gewoon van de kaart geveegd door gastjes van 13 jaar. Wil er iemand Jackie Mathijssen contacteren om hier te komen scouten voor club Brugge?
Op het einde van het toernooi kregen de kids allemaal nieuwe schoenen van een milde schenker. Over gans Zambia worden 30000 nep-nikes verdeeld aan straatkinderen.
Het is de laatste avond in Lusaka. Morgen ga ik richting Kabwe en ontmoet ik er mijn nieuw gastgezin. Heb haar deze avond nog eens gebeld en ze verwacht mij. Ben benieuwd…
Yves

De allernieuwste films nog niet

in de Europese cinema wel al

illegaal te kopen in Lusaka

Nieuw initiatief van STUDIO BRUSSEL

na het succes van Music For Life...

Jesus for life

Africa Kidsafe soccer league

Luc neemt het op tegen de kleine

Ronaldinos maar gaat op zijn bek

Eerste dag in Zambia

donderdag 7 februari 2008
Na een vermoeiende vlucht deze morgen aangekomen in Lusaka. Het verkrijgen van het visum was niet zo gemakkelijk. De bagage lag nog schoon een toerke te doen op de band wachtende op mij.
Het is 7u00 plaatselijke tijd ( 6u Belgische tijd ) , ondanks het vroege uur zie ik daar buiten aan de poorten van de luchthaven een bekend gezicht: Luckas Moens.
Zoals afgesproken was hij netjes op tijd om mij en Karlien af te halen op Zambia International Airport.
Karlien, studente van arteveldehogeschool in Gent zal vier maanden stage lopen bij SPW in Kabwe.
http://www.karlien-at-kabwe.blogspot.com/
We zijn samen doorgereisd maar eens in Kabwe …we go our own way.
Het is nog vroeg in de morgen maar de warmte overdondert mij volledig. Het is de eerste dag dat het niet regent vandaag. De weergoden zijn ons echt wel gunstig gestemd nu. De omgeving is zeer groen, het heeft dan ook ontzettend veel geregend de laatste maanden.
Luc brengt me naar zijn huis. Ik probeer nog wat slaap in te halen maar tevergeefs. Er is enorm veel gebrom van motoren in de buurt, kwakende vrouwen en een krijsende baby.
Poging mislukt!
Dan mij maar wat opgefrist om de vermoeidheid weg te spoelen. Hopelijk is er deze nacht hier minder lawaai.
Luc woont in een huisje gelegen in een blok met een tiental huizen. Het geheel is afgesloten en wordt ’s nachts bewaakt.
Ik maak kennis met Maureen, Luc zijn meid. Ze is niet echt heel spraakzaam maar misschien komt dat nog wel los.
Ik had al zo een vermoeden dat het niet Luc was die ervoor zorgde dat zijn huisje er netjes bij lag.

Luc woont in Kabulonga, een wijk in Lusaka. ’s Namiddags ging ik de streek eens verkennen.
Lusaka is vrij groot en kent veel grote en drukbezochte winkelcentra. Daar vind je alles wat je ook bij ons in België kan kopen. Van een zak aardappelen tot de laatste nieuwe plasma TV van Philips.
Een groot contrast met de compounds ( sloppenwijken ) aan de rand van ieder stadsdeel. Lusaka is dan ook een big city!

’s Avonds waren wij uitgenodigd bij vrienden van Luc om een hapje te gaan eten en iets te drinken.
Victor, Luc’s boezemvriend uit Jordanië was ook van de partij. We hebben flink wat afgelachen…
Nu is het half twee ’s nachts en nog altijd vrij warm.
Ik kruip onder mijn muskietennet en ga wat slapen.
Morgen stelt Luc mij voor aan de mensen van Africa Kidsafe en Barefeet.

Groetjes
Yves

Afscheid van kindjes en vrouw in Zaventem.

Thijs vraagt zich af of ik Norah ga missen.

Ja Thijs ! Ik mis haar nu al !

Aankomst in Lusaka international airport.6u50 AM en ongeveer 25°

Dit is Maureen, de meid van broer Luckas!

Wie we daar hebben ! Is dat onze Luc niet ?