eerste dag in sables

Dinsdag 12 februari
Tweede dag op Sables vandaag. Nog niet helemaal bekomen van mijn kennismaking gisteren! Sydney en ik hebben samen mijn ‘training contract’ overlopen. Hij stelt zelf een paar dingen voor maar laat mij ook vrij om zelf inbreng te hebben. Het probleem is dat er de eerste twee dagen zoveel op mij is afgekomen dat ik het moeilijk kan vatten. Er is hier zoveel te doen dat ik niet echt goed weet waar mijn prioriteiten te leggen. Ik moet echt op mijn tanden bijten om nog geen actie te ondernemen. Maar ik heb mijzelf voorgenomen om de eerste week te observeren, mee te draaien maar op een afstand te blijven. Ik heb wel al veel ideeën maar die schrijf ik op om later te gebruiken.
Om 10u00 hoog bezoek van USAID Luc and John komen langs om Sables te bezoeken. Ze krijgen een rondleiding in het centrum, stellen zeer gerichte vragen. Ik kom vandaag zeer veel te weten over de problematiek van straatkinderen in Kabwe.
USAID ( displaced children & orphans fund ) is partner van Sables. Samen met Sydney en 2 van de social workers rijden we naar Shitima school. Daarna gaan we richting Makuluku en vervolgens gaan we sommige plaatsen bekijken waar zich veel straatkinderen bevinden.

Shitima School is een boarding school ( internaat ) van de Brothers of the sacred heart. De directeur, Brother Fabian Banda, geeft ons een rondleiding. Het is een school en internaat voor kwetsbare kinderen, sommige komen van straat. Sables werkt samen met deze school en kinderen uit de brugklas van sables worden toegeleid naar deze school. De accommodatie is zeer mooi en er zijn 3 gebouwen. De kamers waar de gasten van het internaat slapen zijn ruim en goed onderhouden. Eén van de headboys (klasverantwoordelijke) komt van Sables. In het internaat zitten ongeveer 43 leerlingen. Zij krijgen 3 maal per dag eten. De andere gaan ’s avonds terug naar huis en krijgen één maaltijd minder. De school leeft volledig op het geld van donoren. Brother Banda ondervindt een probleem met de leerkrachten. Zij hebben niet genoeg ervaring met de kwetsbare jongeren. Er zouden meer sociale werkers moeten zijn op school.
Makululu is één van de grootste compounds ( sloppenwijken ) uit zuidelijk Afrika.

We rijden doorheen de compound en bezoeken een familie die wordt gesteund door Sables. De familie was extra kwetsbaar omdat er elf kinderen zijn en geen ouders, enkel een zieke grootmoeder. Bovendien waren ze heel slecht gehuisvest om 11 kinderen te verzorgen. Patrick de jongste van de bende leefde één jaar op straat en werd door sables opgevangen. Via huisbezoeken en counseling zagen de social workers dat er een probleem was. Resalutaat is nu dat er in Makalulu één mooi en degelijk gebouw werd neergezet om al de kinderen van Patricks familie in onder te brengen.

In Makalulu wonen ongeveer 13000 mensen voornamelijk kinderen.
Er zijn praktisch geen faciliteiten. In dit gebied wonen de kids van Sables. Ik begin plots te beseffen waarom sommige liever op straat rondhangen dan thuis te blijven. In de komende dagen en weken zal ik met de social workers meegaan om huisbezoeken af te leggen in de compounds. Tegen dan zal ik zorgen voor beeldmateriaal. IK was vandaag te veel onder de indruk om foto’s te trekken. Ik zag een meisje, die amper zelf kon lopen met een baby op haar rug. Sydney spoort mij aan om er een foto van te trekken om thuis te kunnen tonen maar ik kon het niet over mijn hart krijgen.

We bezoeken enkele spots waar veel kinderen rondhangen op straat. Het zijn de drukste plaatsen van Kabwe waar de kinderen veel kunnen bedelen. Sommige zijn ook verslaafd aan drugs, ze snuiven benzine en diesel om high te worden. Ze wassen soms je auto en ontvreemde wat benzine om te gebruiken. We ontmoeten Francis die vroeger naar sables kwam maar terug op straat is beland. Hij is zeer moeilijk bereikbaar. De straatkinderen zijn soms beter af op straat dan thuis in Makalulu. Er is op straat meer eten te vinden dan thuis en er is de mogelijkheid om te bedelen. De straat is ook de plaats om in contact te komen met prostitutie en drugs. Dat maakt kinderen als Francis zeer kwetsbaar. Na Makululu gezien te hebben kan ik best begrijpen dat jongeren liever op straat rondhangen. Zolang er aan de erbarmelijke situatie in de compounds niets zal veranderen zullen er straatkinderen blijven, denk ik.

11 februari
Eerste dag op sables Drop-in Center
Voor mijn eerste dag bracht Maggie mij naar Sables. Maggie laat een fiets voor mij repareren en die zou morgen moeten klaar zijn.
Het drop-in center ligt aan de rand van de stad dicht tegen Makululu, een compound dichtbij Kabwe-center. Ik krijg een rondleiding in het centrum door Sydney Mushanga, program manager of sables.
Ik mag deze week zijn bureau gebruiken om mij wat te settelen, daarna krijg ik een andere ruimte toegewezen.
Sydney brengt mij eerst naar het klasje van Sables. Het is een soort brugklasje waar kinderen worden toegeleid naar de gewone school. Een dertigtal kinderen verwelkomen mij. Ik vraag hen om deze week eens na te denken over een Bemba-naam voor mij. “Yves” is nogal moeilijk uit te spreken.
Er is een grote gemeenschappelijke ruimte voor binnenactiviteiten. Verder is er binnen een computerklas, een therapieruimte ( voor individuele of groepsgesprekken ), keuken, toilet en een klas. Momenteel is er in Sables geen leraar dus gaat het brugklasje eventjes niet door.
Het grondgebied buiten is zeer uitgestrekt. Er is een voetbalterrein, basketbalplein en ja ook een volleybalplein ( zonder net ).

Een woordje uitleg over de straatkinderen.
Vandaag komen er precies niet veel opdagen. Sables is een drop-in center dit wil zeggen dat de kinderen vrij zijn van te komen. Het is half negen en er zijn een dertigtal kinderen. Mijn blanke huid is het gespreksonderwerp bij uitstek.
De kinderen zijn zeker niet allemaal lief en schattig. Ze komen van straat en zijn vaak agressief en zeer kwetsbaar. Ik win al vlug hun vertrouwen en ze komen rond mij hangen. Wanneer ik foto’s tevoorschijn haal zijn ze zeer enthousiast. Ze willen alles weten over België mijn kinderen en mijn vrouw.
Sommige kinderen zien er echt getekend uit alsof hun verhaal op hun gezicht te lezen. Niemand draagt schoenen en de meeste dragen afgedragen bevuilde kledij.
Er is hier zeker veel te doen voor mij. Ik moet mij inhouden om niet direct in actie te schieten. Ik heb mij voorgenomen om eerst een weekje te observeren. Al moet ik wel soms op mijn tanden bijten.


Papa heeft eventjes genoeg van het basket.
De meeste hebben een engelse en een bemba-naam , de kleine Francis heet papa in Bemba.
Wat mijn Bemba-naam betreft: er zijn al drie voorstellen…
Mutale ( zonder betekenis )
Mapalo ( betekent ‘blessings’ )
Bupe ( betekent ‘gift’ )

In de namiddag komt Geoffrey de sportcoach van Sables. Hij wordt betaald door een Belgisch gezin en komt 3 keer per week sportlessen geven. Vandaag is het voetbaltraining. Ik train mee maar kan het tempo van de gasten moeilijk volgen. Halfweg de match moet ik wegens uitputtingsverschijnselen opgeven.
Na het sporten nemen alle kinderen een douche en vertrekken naar.....