De barmhartige samaritaan

Deze morgen mijn laatste week gestart in Sables. Fr. Benny had mij een paar weken geleden gevraagd om ook in zijn project eens te komen kijken naar de computers. 'The Good Samaritan Centre' is een rehabilitatieproject voor ex-gedetineerden. Luc ( de man van Isabelle De Meyer ) heeft er tot vorig jaar gewerkt. Natuurlijk kan ik een vraag van een broeder niet weigeren, barmhartig als ik ben ??? Ik nam Billy mee en die heeft mij wat geholpen met het installeren van de software op de computers.

De mensen van Good Samaritan Centre zijn de barmhartige Mutale zeer dankbaar !

Deze middag was er een staff meeting in Sables en ik mocht die leiden. Het is zeer moeilijk om hun aandacht bij de zaak te houden. Twee van de aanwezigen voelden zich niet lekker en zaten gewoon te slapen op hun stoel. Ik vind het raar van mezelf maar ik stoor er mij niet meer aan.

Het was al bij al een geslaagde vergadering waar verschillende standpunten naar boven kwamen. Maar het is nog steeds niet te vergelijken met een teamvergadering zoals wij dat kennen.

Net voor lunchtijd nog vlug een aperitiefke klaarmaken. En wat is er nu beter dan gebakken sprinkhanen ?

Empowerment !

Paul, Mutale and Samson ( picture by Billy )

Vrijdag een beetje ziekjes geweest maar vandaag, zaterdag terug paraat in Sables.

Ik had er een goed gesprek met Geoffrey, sportleraar over het idee om Billy meer verantwoordelijkheden te geven in SAbles.
Hij is den oudsten van de bende en hij zou een prima headboy kunnen zijn. Ook de gasten van Barefeet zien verantwoordelijkheid in hem.
Ik leer hem omgaan met computer, internet en email opdat hij op zijn beurt de anderen zou kunnen leren. Hij is de computerleraar van Sables. Ik wil hem blijven steunen in zijn bezigheden zolang hij mij kan bewijzen dat hij zijn kennis overbrengt aan de anderen. Geoffrey zal hem ondersteunen en mij tevens op de hoogte houden.
Op school hebben we al veel gepraat over empowerment maar nu heeft dit begrip plots een heel concrete invulling gekregen. Er schuilt heel wat talent en vaardigheden in die gasten. Wanneer je het kunt losmaken zijn ze in staat om ook anderen te gaan empoweren. Ook de gasten van Barefeet werken op dezelfde manier. Ze zoeken talentvolle gasten op straat en gaan die ondersteunen en na verloop van tijd zelf betalen voor iedere workshop ze geven.
Dit wil ik ook met Billy doen. Zo lang hij bewijzen kan voorleggen wil ik hem maandelijks een soort loon geven. Ik geloof sterk in de kracht die schuilt in de kinderen zelf. Bij hem ben ik erin geslaagd om sommige talenten los te maken en verder te doen ontwikkelen. Zijn salaris zou ik kunnen betalen via de account van Sables. Billy of Geoffrey kunnen via mail laten weten of het geld is aangekomen.

Den zoeten inval

Donderdag 27 maart
Wat een dag vandaag in Sables ! Heb ik ooit vermeld dat er weinig of niks gebeurt in Sables? Wel vergeet dit alles, vandaag werd het tegengestelde bewezen.
Vandaag was er weer Guardians Meeting voor de laatste keer. Sydney en ik hebben de bijeenkomst geleid. We evalueerden de afgelopen twaalf maanden. De guardians zijn meestal grootmoeders, moeders of andere familieleden van één van de Sables-kids. De afgelopen maanden kwamen ze samen om verscheidene onderwerpen te bespreken. Er waren workshops ivm HIV, geldzaken, hygiëne…
Tijdens de meeting vielen 3 mensen van PCI ( collega’s van Luckas ) binnen om de boekhouding te controleren. Ze doen een zogenaamde health-check van Sables. Alvorens geld te investeren worden de centra eerst doorgelicht. Het was een drukte van jewelste en plots stond ik daar alleen met al die grootmoeders waarvan het merendeel enkel Bemba spreekt. Zingen werkt altijd zo is gebleken!
Alsof het nog niet druk genoeg was kwamen twee mensen zich aanmelden voor een open sollicitatie. Iedereen welkom maar wel uw beurt afwachten.
De tweeling van Barefeet heb ik gisteren opgepikt aan de bushalte en die vielen ook binnen deze voormiddag. In de namiddag gaven ze een workshop en leerden de kinderen wat traditionele afrikaanse dansen. De gasten leren heel snel en tegen morgen zouden ze al een showke moeten kunnen opvoeren.
Na ’t werk ging ik samen met Geoffrey naar internetcafé. Hij wou wat emails sturen naar sponsors in België met foto’s van zijn voetbalsterretjes. Geoffrey is zowat de enige die ik ten volle in vertrouwen kan nemen onder het personeel. Na Billy en Ndala, de volgende die ik zal missen. We surfen nog wat op het internet en hij toont mij zijn broer op de website van Club Roesselare. Hij speelt er sinds 1985 en nu is hij coach.
Einde van een hectische dag maar wel interessant. Thuisgekomen geen tijd om te rusten want er is een feestje voor Stefanie en Lien die morgen vertrekken.

Back to school !

Woensdag 26 maart
Vandaag zouden de gasten van Barefeet komen maar ze hebben pech gehad met de bus en waren om 17u00 nog steeds onderweg. Ze zullen tot vrijdag blijven en dus nog twee workshops geven.
Toch een schoon gevulde dag vandaag…
Ik ging met Billy naar zijn school. Hij toonde mij zo fier als een gieter zijn klas en wat schoolkameraden. Daarna leerde ik hem wat meer op weg met de computer. Hij leert heel vlug en ik zie hem in staat om de computerklas te runnen als ik weg ben.

Deze middag kwam Nicole, een Australische volunteer van SPW op bezoek in Sables. Samen met de gasten speelden we een spelletje Chinese voetbal en al vrij vlug vielen er slachtoffers. Na één minuten kreeg onze bezoeker een bal op haar neus.

De kinderen willen nu precies niks anders meer doen dan computerspelletjes spelen. Het is zeer moeilijk om hen hun beurt te leren afwachten. Ik denk dat ik de komende dagen beter een oplossing vind voor de stormloop op de computerklas anders vallen er nog meer slachtoffers.

Billy is apetrots dat hij mij zijn nieuwe school kan tonen, hij schreef ook een brief:

MY NAME IS BILLY BWALYA , I AM FIFTEEN YEARS OLD. I AM IN
GRADE 8 AT MINE SCHOOL.
WHEN I AM GOING TO FINISH MY SCHOOL I AM GOING TO BE A SOLDIER IN THE ARMY I AM. THANK TO SABLES BECAUSE THEY TOOK ME TO SCHOOL AND THEY BOUGHT A UNIFORMS AND SHOES AND THEY PAY ME A SCHOOL FEES SO IAM VERY VERY HAPPY
THANK YOU
BILLY

Belgian Chocolats scoren altijd en overal !

Dinsdag 25 maart

Sinds gisteren terug in Kabwe en vandaag terug aan ’t werk in Sables. Om niet met lege handen toe te komen in Sables had ik belgian chocolats mee voor het personeel. Mijn strategie bleek te werken. Ze waren ‘heel’ blij om mij terug te zien !
In mijn week afwezigheid is blijkbaar heel wat gebeurd. Vorige week zijn vrijwilligers en donoren uit Ierland langs geweest om er de bouw van een nieuw sanitair blok te starten. In amper één week staat het gebouw zo goed als recht. Tegen volgende week zouden de werken moeten klaar zijn. Ik sta versteld van het tempo van de werklui.

De kinderen zijn heel blij dat ik terug ben uit het verre China! (Ik word bijna even erg als mijn broer als ik antwoorden moet geven waar ik de ganse week heb uitgehangen.) Full of nonsens !
Exildah, één van de social workers, die ook aanwezig was op de launch van het Barefeet-jaarthema toonde me een verslag dat ze had gemaakt. Ik maak er uit op dat de kennismaking met Barefeet een positieve indruk heeft nagelaten bij haar. Het enthousiasme van barefeet is blijkbaar overgeslaan op haar. Ze is blijkbaar onder de indruk en ziet de verdere samenwerking wel zitten. Terug een klein succesverhaal dus, dit was eigenlijk wat ik wou bereiken.

Steeds meer volk in de computerklas in de namiddag. Ze houden van de games die ik heb gekocht en de muziek die ze kunnen afspelen op de computer. Probleem is dat slechts 3 van de 6 computers krachtig genoeg zijn voor de spelletjes en dat er zo’n twintig kids zijn die terzelfder tijd willen spelen. Het is op zich een schone oefening om ieder zijn beurt af te wachten en geen ruzie te maken. Wie vecht verwijder ik uit de computerklas voor vijf minuten. Jaja, als ’t moet kan ik ook eens streng zijn.

Halleluja !

Geen chocolade-eieren hier wegens veel te duur. gelieve nog wat chocolade over te laten, thuis!

Zalig Pasen en dankoe voor die bloemen ! Vrijdag werd het paasweekend hier ingezet in Lusaka. Dit wordt zeer intens gevierd. .Wie het zich kan permitteren gaat er een weekendje op uit. De rest bezoekt zijn famiie. Het is opvallend rustig in Kabulonga, het stadsdeel van Lusaka waar Luc woont. Weinig verkeer op straat, als je al iemand tegenkomt is dit meestal een verdwaalde zatlap. De meesten sparen een potje bij elkaar om zich van vrijdag tot maandag eens goed zat te drinken. Beetje kermis zoals bij ons maar dan zonder de molens. Luc is met zijn vriendin dit weekend naar Lower Zambezi. Het ganse weekend Home Alone dus. Vrijdag was goed, zaterdag stil en zondag voelde ik mij als herrezen. Dit weekend heb ik de dierentuin van Lusaka bezocht maar dit stelde niet zoveel voor. Het was wel een plezante oase van rust in het toch zo drukke Lusaka.
Kortom een zeer relax weekend. Vandaag terug richting Kabwe. Morgen komen er twee gasten van Barefeet voor een workshop.
Ik hoop nog twee leuke weken in Kabwe te beleven.
Amen

Ndala, één van de vrijwilligers van Barefeet. Hij nam mij de laatste dagen mee op sleeptouw en heb heel wat geleerd achter hem. Hij zal waarschijnlijk bij die mensen horen die ik zal missen terug in België.

Pata pata ...

Miriam Makeba is een Zuid-Afrikaanse zangeres. Ze was een actief tegenstandster van de Zuid-Afrikaanse apartheidspolitiek en leefde daardoor vanaf 1959 dertig jaar in ballingschap. Makeba brak in de jaren 50 door als jazz-zangeres. Ze scoorde een wereldwijde hit met het nummer Pata Pata.Miriam Makeba deed in 1987 mee aan de Graceland-tour van Paul Simon. In 1990 keerde zij op uitnodiging van Nelson Mendela terug in Zuid-Afrika.In 2005 gaf Makeba een afscheidstoernee. Haar bijnaam is Mama Africa. (bron : wikipedia )

Na jarenlange afwezigheid in Zambia was er deze avond dus een exclusief concert van Miriam Makeba. Er was in Zambia heel wat te doen over haar komst. Een ticket kost 220 USD en is dus gewoon onbetaalbaar voor de meeste Zambianen. Dit was ook te merken de avond zelf, er waren slechts een honderdtal mensen aanwezig. Na een chique buffet en net voor den dessert verscheen Mama Africa op het toneel. De jaren hebben haar blijkbaar niet gespaard. Ze is er nu 76 en dat is goed te merken, de helft van het optreden zat ze gewoon neer op een stoel. Al na vijf nummers hield ze het voor bekeken. Omgerekend betekent dit dat ieder lied ongeveer 40 dollar kost. Kortom de avond was er één om vlug te vergeten. De Afrikaanse La Esterella heeft mij totaal niet kunnen bekoren. Maar blijkbaar waren Luc en ik de enige die hier een probleem mee hadden. Gelukkig waren wij VIP en moesten we niet betalen voor deze desastreuse avond, met dank aan Luckas zijn connecties.

weekje Barefeet in lusaka !

Maandag 17 maart
St. – Patricksday
Bijna de ganse crew van Barefeet, behalve dan de Zambiaanse artiesten, komen uit Ierland. Op maandagavond was ik uitgenodigd in de Ierse pub in Lusaka om er te tokkelen op mijn gitaar. Ik leerde heel wat Ierse folkmuziek kennen en die gasten kunnen echt heel mooi zingen. Het werd een leuk feestje tot een stuk in de nacht! Jammer genoeg is grote broer er in geslaagd om de eerste snaar in vijf jaar tijd te breken. Een zoektocht naar een nieuwe set snaren in Lusaka heeft mij niet veel opgeleverd.

Dinsdag 18 maart
Day after st.patricks … de Ieren van Barefeet, die anders zoveel noten op hun zang hebben, zijn opvallend rustig vandaag. Ik had een ontmoeting met Adam, de director, om de activiteiten van Barefeet in Kabwe te plannen. Het goede nieuwe is dat vanaf volgende week op dinsdag en woensdag workshops zullen zijn in Sables. Ik ben dan toch een beetje in mijn opzet geslaagd! Ik denk dat barefeet een frisse wind zal doen waaien in Kabwe.

Bibliotheek in Fountains of Hope

Woensdag 19 maart
Vandaag een zeer drukke dag met enkele bezoeken aan Drop-in centers in Lusaka en een meeting met alle mensen van Barefeet.
’s Morgens ging ik op bezoek naar Fountains of hope. Dit is een center voor weeskinderen waar ik vijf jaar geleden ook op bezoek ging samen met Caroline. De kinderen van toen zijn natuurlijk vervangen door vers bloed en er staan ook enkele nieuwe gebouwen op het domein. Eén daarvan is de bibliotheek. Een zeer mooi en aantrekkelijk gebouw met een pak boeken. We volgen een uurtje de klas mee en raken verzeild in een kwisje onder de leerlingen.
De gasten van Barefeet houden de bib draaiende en proberen de kinderen aan te zetten om te lezen. In de vooravond verzamelen een groep kinderen om er te luisteren naar verhalen die worden voorgelezen door vrijwilligers van Barefeet. Adam leest het eerste verhaal voor en plots moet ik op toneel verschijnen als een zeer oude man. Het verhaal wordt deels uitgebeeld (improvisatie) en de gasten houden er van. Ze luisteren een half uur geboeid naar het verhaal en dat is al een hele prestatie.
Voor lunch brengen de Zambianen van Barefeet Natasha, Maeve ( 2 nieuwe Ierse vrijwilligsters) en mezelf diep in een plaatselijke markt verscholen achter grote gebouwen aan de rand van de stad. We gaan nshima eten bij aunt Frida. Ik had reuzehonger en daardoor lukte het om wat naar binnen te spelen. Maar ik ben nog steeds geen fan van het Zambiaans nationaal gerecht.
Om 14u00 een meeting met alle gasten van Barefeet in de scoutslokalen. We nemen de bus maar moeten zeker nog 3 km stappen. De bijeenkomst begint met een spelletje. Daarna wordt de planning opgemaakt voor de komende maanden. Er zijn nu 34 centra waar Barefeet 2 keer per week workshops geeft. De meeste zijn in Luska (22) maar ook in Livingstone, Copperbelt en Kabwe.
In de namiddag gaan Natasha, Maeve en ik samen met Ndala en Susan van Barefeet naar een ander center om er een workshop te geven. We stappen terug enkele kilometers en belanden middenin een compound waar een klein gebouw enkele weesmeisjes opvangt. Ze trekken hun kostuums aan en op de ritmes van Ndala geven ze het beste van zichzelf.
Heel vermoeid gaan we dan terug richting Fountains of Hope voor de storytelling.
Een heel drukke dag en heel wat km’s in de benen maar zeer leerrijk. De impact en invloed van Barefeet als organisatie op de kinderen van de centra is sterk voelbaar. Kinderen zijn zeer enthousiast wanneer ze de oranje t-shirtjes van de gasten in de verte waarnemen.

Workshop in Hope of Foundation. Daarna keken de meiden naae de beelden die ik had gemaakt.

Ze waren mekaars heupenwerk aan 't vergelijken.

'SHINE'

Vrijdagmorgen afgezakt naar Lusaka, dit keer in een recordtijd van minder dan twee uur. Ruim 8 uur onder de vorige best jaarprestatie. Om 14h00 lanceerde 'Barefeet' (www.barefeettheatre.org) zijn nieuw jaarthema met veel toeters en bellen. Samen met Exildah, social worker en nog een peer-educator van Kara Counselling vertegenwoordigden we Sables als partner van Barefeet in Kabwe. De organisatie is heel actief in Lusaka en wil nu ook in andere steden in Zambia aanwezig zijn. Zolang ik in Zambia ben zal ik de samenwerking tussen Sables en Barefeet opvolgen.

'Barefeet uses theatre and creativity to build awareness around, and support people and communities affected by, HIV. The project offers its young participants a wealth of creative opportunities to play, learn and laugh. '

Vrijdagmiddag komen er zo'n 200 mensen opdagen, het grootste deel kinderen. Twee uur lang zijn er verschillende acts. Schitterende traditionele afrikaanse dansen gevuld met humor, acrobatie en dans. Het is de bedoeling om nog zeker tijdens mijn aanwezigheid vier workshops te organiseren in Sables. Hopelijk slaat de vlam over op de gasten. Talent is er zeker maar het moet gewoon los gemaakt worden.

Ga zeker eens kijken op de website van 'barefeet'. In augustus reizen ze met een gezelschap naar Liverpool. Ik probeer ze ook naar België te krijgen. Indien het lukt ZEKER komen kijken !

Ach ja en het jaarthema is 'SHINE'

Vrijdagavond is mijn computer gecrasht dus ben ik al mijn documenten, emails,foto's en dergelijke kwijt. Ik had even een dipje. Ook het eerste hoofdstuk van mijn eindwerk is in de mist opgegaan alsook mijn opdrachten voor school. Het duurde tot zaterdagnamiddag tot ik mijn laptop weer aan de praat kreeg. Windows Vista is zeer gebruiksvriendelijk zolang alles goed gaat. Ik had nochtans een back-up gemaakt van mijn bestanden maar die zijn tijdens de recovery verdwenen. Nu ben ik weer gelanceerd en ik weet zeker wat gedaan. Toen skype weer was geïnstalleerd kon ik mijn hart eens luchten bij het thuisfront en het dipje was weg...'shine' !!!

Ik blijf tot na pasen in Lusaka om er de gasten van 'Barefeet' te vergezellen tijdens hun workshops in de centers van Lusaka. Ik wil er wat ervaring opdoen om deze activiteiten in Sables te doen slagen.

Groetjes

Mutale

Mutale the IT-professor ?

donderdag 13 maart 2008
Vandaag kwam de boekhouder van Kara Counselling mij halen in Sables. Er staan in de office en training center enkele computers waar ze graag windows xp zouden op installeren. Alle computers zijn geschonken door mensen uit Ierland. Ze bevatten echter een besturingsprogramma waar niemand kan mee werken. Omdat ik in Sables good job heb gedaan, volgens Sydney, zat ik de ganse dag vast op de office van Kara om ook hun computers onder handen te nemen. Barmhartig als ik ben kon ik natuurlijk geen nee zeggen. De computers zijn vrij recent dus is het dubbel jammer dat ze enkel dienen om stof op te vangen. Het is een staaltje van slechte ontwikkelingshulp: computers naar hier sturen zonder hen er leren te mee werken. De mensen noemen mij hier al de IT-professor, dat is echter een beetje te veel roem naar mijn goesting. Ik zal moeten opletten of ik mag hier iedere computer in Kabwe herstellen en dat is niet bepaald sociaal werk! Ik heb geprobeerd om aan deftige ontwikkelingssamenwerking te doen maar helaas. Ik wou iemand van de office tonen hoe je windows XP en andere software installeert maar ze hadden allemaal geen ‘tijd’ ( lees ‘goesting’ ).

In Sables echter is het wel de bedoeling om hen op weg te helpen en de weg naar internet te leren kennen. Dankzij sponsoring van enkele familieleden, kennissen en vooral wereldwinkel Waarschoot kon ik het nodige materiaal aanschaffen om de computers in Sables onder handen te nemen.

Bericht aan de sponsors :
Vooreerst wil ik jullie van harte danken omdat jullie mijn project in Kabwe, Zambia hebben gesponsord.Het meeste heb ik uitgegeven aan ICT-materiaal.Bij mijn aankomst in het centrum vond ik 6 computers die helemaal overhoop werden gehaald.Ik kocht software en wat randapparatuur en leer de gasten en personeel van Sables wat basisvaardigheden om met de computer te werken.Het idee hier achter is dat computers een enorme aantrekkingskracht hebben op kinderen en vooral op de straatkinderen.Ze zijn zeer geïnteresseerd in alles wat met computer te maken heeft.Dit deed me besluiten om het sponsorgeld hieraan te spenderen.De meeste kinderen brengen dag en soms nacht door op straat.Eén van de uitdagingen van Sables Drop-in center is om een attractief activiteitenaanbod te creëren.

Ik geef een kort overzicht van de aangeschafte goederen :
- digitale camera met toebehoren
- 2 usb sticks
- 2 CD-roms met telkens 101 spelletjes
- 25 tekenfilms
- luidsprekers
- software : windows XP en office 2007
- lege CD - roms en dvd's
- hoofdtelefoons

Andere kosten:
- 1 volleybal
- 1 voetbal
- transportkosten, onderdak en eten voor Ndala van 'Barefeet'
(theatre for development uit Lusaka) die twee dagen workshops kwam geven in Sables.

Youth-day

De jarigen van de afgelopen maand

Woensdag 12 maart
Vandaag is het Youth-day in Zambia, een Nationale feestdag waar men de jeugd viert. Iedereen ten huize Maggie heeft een dag vrijaf maar ik ga liever werken vandaag dan een dag te zitten niksen thuis.
In Sables worden vandaag de jarige van de afgelopen maand gevierd. Men doet dit iedere maand opnieuw. Men haalt wat snoep en koekjes en bakt cakejes voor iedereen. Omwille van de feestdag zijn er vandaag heel veel kinderen in Sables. Zij die normaal naar school gaan zakken ook af naar het centrum. Ik schat dat er ongeveer 60 waren vandaag. In de namiddag sluit ik de computer aan op de stereo-installatie en duidt een dj aan. Het volume is goed en de gasten laten heupen en benen swingen. Na 5 minuten komt Jacyntha echter de boel om zeep helpen. Ze steekt een dvd op met videoclips van Sean Paul. Iedereen gaat weer zitten en kijkt tv ! Ze weten hier misschien niet goed hoe ze een activiteit moeten starten maar wel hoe ze er één vlug om zeep moeten helpen. De koekjes en snoepjes worden uitgedeeld en er start een heuse strijd om zo veel mogelijk lekkers te veroveren. De gasten bespieden elkaars prooi en beginnen te klagen als ze zich te kort gedaan voelen. Er is ook een grote emmer punch ( non – alcoholic ) gemaakt en deze is in een mum van tijd leeg.

Lege flesjes zijn zeer gegeerd door de gasten van Sables, vandaag ontdekte ik waarom.

Links : Edith vult de flesjes met punch !

Rechts : Elly verdeeld de koekjes en cakejes ! Njammi !!!

Met De Lijn zou je er al zijn !

Maandag 10 maart 2008
Na een leuk maar vermoeiend weekend Lusaka maandagmorgen om 6hoo uit de veren om een bus te pakken richting Kabwe. Ik had gehoopt om tegen 9hoo in Kabwe aan te komen maar dit draaide eventjes anders uit. De bussen verzamelen aan een groot busstation in Lusaka om van daaruit naar alle windstreken te vertrekken. Wat ik niet wist is dat een bus pas vertrekt als hij volledig vol is. De verschillende busmaatschappijen concurreren met elkaar en mogelijke passagiers worden de kleren van het lijf gerukt om hen op een bus te krijgen. Je kan het best vergelijken met een soort proppers op één of andere Spaanse costa die volk lokken naar hun discotheek. De Zambiaanse proppers gaan echter met elkaar op de vuist en er vallen soms rake klappen om hun bus vol te krijgen. In het begin geloofde ik mijn ogen niet maar na acht uur te wachten op de bus zonder dat die passagiers ook maar één centimeter was gevorderd kreeg ik steeds meer zin om zelf ook te gaan overtuigen om onze bus te nemen. Om 15h00 vertrok de bus dan eindelijk richting Kabwe na 9 uren te hebben gewacht. Al die tijd bleef de motor draaien en met de regelmaat van de klok duwt een propper op het gaspedaal om te doen uit schijnen dat deze bus bijna zal vertrekken. Die truck is na een paar keer zo doorzichtig maar toch blijven er mensen in trappen. Telkens als iemand de bus 10 cm vooruit rijdt stormen er een paar mensen naar het portier. In totaal staan er zo’n 50 bussen op de parking die allemaal de zelfde werkwijze hanteren. Al Gore heeft hier nog wat werk te verrichten om de CO2-uitstoot naar beneden te halen. Welgeteld 5 minuten onderweg knalt er een vrachtwagen op onze bus. Gelukkig geen gewonden maar wel schade aan de bus. De politie komt er bij en regelt het zaakje op de Zambiaanse manier. Uiteindelijk komen Karlien en ik om 17u30 aan in Kabwe volledig uitgeput na een nieuw avontuur in Zambia. Het lijkt onlogisch maar eigenlijk zijn de Zambiaanse bussen wel efficiënt. Hier zal je geen lege bussen zien rondrijden. Het is een suggestie voor de Lijn in Vlaanderen om ook pas aan te zetten wanneer hun busje vol zit, rekening houdend met vertragingen van 5 minuten tot 9 uur.
Achteraf kreeg ik te horen dat we op een zeer slechte bus zaten. De volgende keer beter uitkijken en mij niet onmiddellijk laten ontvoeren door een buspropper. Weer een ervaring rijker en wat slimmer geworden vandaag. Jammer van de vertraging, met ‘De Lijn’ zou je er al zijn !

De Kafue-river mondt hier uit in de Zambezi

Zondag 9 maart
Lower Zambezi National park ligt op de grens met Mozambique en Zimbabwe zo’n 200 km ten zuiden van Lusaka. Luc kent er de uitbaters van een lodge al waar we de namiddag zullen spenderen. Het is er stikkend warm, gelukkig is er verfrissing in het zwembad. We maken een tochtje op de Kafue-river en varen naar het punt waar de rivier uitmondt in de Zambezi. Aan de andere kan ligt het Nationaal park en af en toe komt een olifant poseren voor de lens. In de rivier zelf zitten heel veel hippo’s (nijlpaarden). Ook krokodillen, maar die hebben we niet gezien of gevoeld, gelukkig maar. Het is heerlijk rustig op de rivier en het uitzicht is ongelooflijk. Jammer genoeg is caro er nu niet bij want dit zou o zo romantisch kunnen geweest zijn. Gelukkig is Luc ( full of nonsens ) er om de heimwee te verzachten en mij te bedienen van de nodige onzin.

Hippo's liggen op de loer

Dan kwam er een olifant met een lange snuit en mijn verhaaltje is uit

Maak hier uw virtuele boottocht op de Kafue-river !!!

LUCKAS' BIRTHDAY

Vrijdag was er een surpriseparty voor Luc's verjaardag. Hoe kon ik hem beter verrassen dan rijstpap op ons moeders wijze te maken ?

Op zondag met Luc en Karlien naar Lower Zambezi National Park.

Foto's van de olifanten en hippo's volgen nog.

schot in de zaak...

Papa 'Francis' kijkt graag naar foto's op de pc en luistert naar K-million. De computers zijn dik in orde nu maar jammer genoeg zonder internet.

Woensdag 5 maart
Vandaag ben ik langs geweest op het kantoor van Zamtel, een andere internetprovider in Zambia. Zij bieden dial-up internet aan een gunstig tarief. Dit is misschien een oplossing voor Sables ware het niet dat Kara nog een openstaande schuld heeft bij deze telefoonmaatschappij. Stilletjes aan berg ik mijn droom van internet in Sables op. Ik kan de kinderen en personeel wel wegwijs maken in het internetcafé. En daar vragen om een gunstig tarief.
In de namiddag bracht Mary Chidgey mij naar Makululu ( compound ) om er het allernieuwste project van Kara te bezoeken, Chililalila. Het is gelijkaardig met de hospice maar deze bevindt zich diep in de compound. In het kantoor van Chililalila zitten 4 mensen te ‘werken’. Ze hebben problemen met hun computers en vragen mijn hulp. De computers zijn zes maanden geleden aangekocht in Lusaka en zitten vol virussen. Het personeel kan niks meer ondernemen met deze computers en dit probleem sleept nu al twee weken aan. Ik voel mij precies den Alain van het eiland die binnenkomt in een nieuwe situatie. Ik kan het probleem niet verhelpen en raad hen aan om de computers terug te brengen naar de winkel. Mary is gehaast en ik moet vlug afscheid nemen van Chililalila hospice.
Bericht aan muziekliefhebbend Vlaanderen:
Allen die naar Eels en Arid gaan kijken zijn graag een verslag van het concert !
Heb de affiche van Rock Werchter hier eens bekeken : ziet er niet slecht uit !

Elly en de gasten genieten van de muziek en foto's dat ik op hun computers installeerde. K-million is Zambia's grootste idool.

Kleuterklasje in Chililalila, sommige kinderen hier zijn HIV +, anderen hebben TBC. Maar de meeste komen uit kwetsbare families waar één of beide ouders zijn overleden.

Zambian Hotbirds

Vorige week had ik een volleybal gekocht in Lusaka en deze middag heb ik deze eens uitgeprobeerd samen met de gasten in Sables. Er zit hier en daar wat talent in maar er moet nog wat aan gewerkt worden. Ondertussen krijg ik van sommige personeelsleden geen praat meer. Ik weet niet wat ik hen misdaan heb maar probeer het mij niet aan te trekken. Andere zijn dan weer blij dat ik die computers eens onder handen heb genomen. Het humeur van het personeel schommelt soms nog meer dan het Belgisch weer. Ik ga mij nu vooral concentreren op de kinderen van Sables. Vandaag schreef Billy een brief voor mij op de computer, hij deed mij het gezeur van mijn collega’s even vergeten. Hij is één van de oudste gasten in Sables en ik kom er goed mee overeen. Ik speel met het idee om hem tot een soort headboy te promoveren. Hem wat meer verantwoordelijkheden geven in het center.
Sinds vorige week ga ik op dinsdagavond volleybal spelen hier in Kabwe met een heel internationaal gezelschap. Het is leuk om mij wat te kunnen oefenen. ( De Hotbirds zijn gewaarschuwd ).

Dit is Billy Bwansa, één van de oudste gasten in Sables. Ik wil hem wat meer verantwoordelijkheden geven in Sables.

Maandag 3 maart

3 van de 6 computers heb ik nu reeds opgekuist.Robert is zeer geïnteresseerd

Het afgelopen weekend was er niet te veel te beleven hier. Op vrijdagavond gingen we met de Belgische kolonie in Kabwe eten in het Tuskers Hotel. Het is die avond beginnen regenen en dat is het tot vandaag nog aan ’t doen. Het is de eerste keer dat ik het zo weet regenen in Kabwe, het water valt met bakken uit de lucht. Het internet ligt hier al dagen plat en er is nergens in de stad de mogelijkheid om online te gaan. Het is nu al een tijdje geleden dat ik vriendin en dochters aan de lijn heb gehad.
Op zaterdag ben ik bij Dr Jerrold geweest. Hij is een dokter in het General Hospital van Kabwe en ook een muzikant. Geoffrey bracht mij met hem in contact. Zijn huis zat vol van de kakkerlakken en hij was heus niet die goede muzikant die ze mij beloofd hadden. We spelen samen twee uurtjes enkele van zijn songs. Hij kent enkel 2 gitaarakkoorden maar heeft toch al twee platen uitgebracht en twee videoclips. Hij vraagt mij om zijn muziek te promoten in België. Ik weet echter niet of ik jullie daar een groot plezier ga mee doen.
Maandagmorgen mijn vierde week in Sables gestart. Ik ben hier nog maar enkele weken maar zit al middenin een kluwen van intriges en achterklap. Sydney is weer eens niet aanwezig en het personeel is in twee kampen verdeeld: de oude garde tegen de twee nieuwkomers. Eén van de anciens spreekt mij aan over de slechte sfeer en armtierige werkomstandigheden. Ik heb echt het gevoel dat ze mij soms gebruiken als medium om te communiceren onder elkaar. Ik mag het mij allemaal niet te veel aantrekken en moet mij vooral concentreren op de gasten van Sables. De nieuwe leraar stopt zijn klas wanneer het hem uitkomt en verdwijnt vervolgens met de noorderzon. Van de grote baas van Kara in Kabwe weet ik dat hij veronderstelt wordt hier een ganse dag aanwezig te zijn. Ik weet niet wat ik hier nog allemaal ga beleven. Het ontbreekt volledig aan structuur momenteel in Sables. Van de positieve sfeer van vorige week is niet veel meer te merken. Bovendien krijg ik deze morgen ook nog telefoon van Ndala van Barefeet dat hij vandaag niet kan komen. Ze zijn volop bezig met de voorbereiding van hun startevenement nu zaterdag in Lusaka. Dan stelt Barefeet zijn nieuw jaarprogramma voor. Ik zal er samen met Exilda ( social worker ) Sables vertegenwoordigen. De frustratie en demotivatie van het personeel in Sables is mij vandaag overvallen. Het is alsof het besmettelijk is. Ik voel niet de energie vandaag om er iets aan te doen.

Deze middag enorme plensbuien tijdens de sportactiviteiten. Dan maar binnen naar een dvd gekeken. Ik had Shrek 2 meegebracht en die gasten krulden van het lachen. Toch nog een leuk einde van een saaie dag met dank aan Shrek.

Vrijdag was er interscholencompetitie Atletiek. Het was zeer warm en de sprinters vielen gewoon bewusteloos.

Sydney overhandigt een pakket voor school aan Isaac. Hij stond er op dat ik een foto nam en die toonde aan de buitenwereld.